Boerderij * Het verbouwen kan (eindelijk) beginnen

Boerderij… Als westerse had ik nooit gedacht ooit op een boerderij te komen wonen. Laat staan in de Achterhoek. Met enige regelmaat komt de anekdote voorbij over mij en de verhuizing van mijn ouders (en mij) naar Drenthe. Vanuit de randstad naar de boeren, naar de mensen die je niet verstaat, weg van de bewoonde wereld. Let wel… ik was 18, mijn hele jeugd in en om Den Haag gewoond.

De originele blauwdruk van de boerderij. Wij zitten in de voormalige deel. Deze is in het begin van de jaren 80 verbouwd van stal naar woonhuis.

Even voor de duidelijkheid, we kwamen daar niet tussen ‘de boeren’ te wonen, niet in een boerderij en zaten op redelijke afstand van de stad Emmen en het merendeel van de buren kwam ook uit andere delen van het land en was wel te verstaan. De meeste Drenten overigens ook.

De achtergevel, of beter gezegd onze voorkant. De oude staldeur is op een lompe manier dichtgemaakt. Hier komt straks een glazen pui, samen met nog wat aanpassingen.

Maar goed, een boerderij. Nadat Edu en ik elkaar hadden leren kennen, verkering kregen, gingen we samenwonen in het Brabantse dorpje Maren-Kessel… Ik hoor je denken ‘Maren hoe??’ Dat was precies mijn gedachte toen Edu mij vertelde waar hij vandaan kwam haha. Maar we hebben er 2 jaar met plezier gewoond. Toch was er de wens voor mee ruimte, vooral met het oog op de toekomst.

Veel schuren/ stallen bij het huis. Dit is de grootste, de oude koeienstal.

We gingen van een mini bungalow naar een nieuwbouw woning in het Gelderse Culemborg die 3 keer zo groot was. Het idee was om er een paar jaar te wonen en dan weer terug te keren naar Brabant. Dat liep ietsje anders. Uiteindelijk woonden we er 11 jaar, werden Noor en Eva er geboren en trouwden we er.

Een van de vele behangetjes die we tegen kwamen… lekker retro, maar geef mij maar een witte muur 😉

Na de komst van de meiden kwam er een nieuwe ‘kriebel’. De wens voor meer rust en ruimte. In de omgeving van Culemborg was er wel wat, maar schreeuwend duur, dat gold ook voor Brabant. Er werd verder gekeken, maar er waren nog geen concrete plannen.

Een van de vele verrassingen… eentje met een luchtje. Onder de vloer van de voormalige deel bleek nog een mestput te zitten, vol met je weet wel. Het toilet beneden kwam hier op uit. Dat verklaarde de stank.

Tot het idee er kwam om samen met mijn ouders iets te gaan doen. Samen onder 1 dak. Wel gescheiden, ieder zijn eigen ding, maar wel bij elkaar. Ons huis in de verkoop en dat van mijn ouders. Eerst werd er gezocht in Drenthe. Jaja… daar waar ik zo’n afkeer van had 😉

Een van de containers die leeg werd afgeleverd en vol mee terug ging. Allemaal puin en afval uit het voorhuis, het deel van mijn ouders.

Ruim 4 jaar ging er overheen voordat er een koper voor onze deur stond. Een paar dagen voordat Edu uitgezonden zou worden tekenden we het voorlopig koopcontract. Na zijn uitzending zouden we gaan verhuizen. Waar naartoe? Dat wist nog niemand.

In het voorhuis bij mijn ouders op de eerste etage. De vloer bleek het huis te zijn van meneer houtworm en zijn enorme familie. De vloer moest eruit.

Tijdens Edu’s uitzending werd er druk over en weer gemaild met potentiële huizen. Te klein, te duur, niet geschikt voor dubbele bewoning, hoogspanningsmasten, ga zo maar door. Tot Edu vanuit Kosovo ons huidige huis mailde. Mijn ouders zijn eerst gaan kijken. Deze moesten we ook gaan bekijken, was hun advies. Dat kwam mooi uit, want Edu zou op verlof naar Nederland komen. Ook wij waren enthousiast. En nu…

Een andere mestput werd ook gedempt. Groot materieel werd ingeschakeld.

Ik zal jullie de hele rompslomp omtrent de aankoop van dit huis besparen. Laat ik het zo zeggen, op de dag dat er getekend zou worden voor de overdracht had ik het idee dat het niet meer goed zou komen. En ik was niet de enige.

De oude vloer van de begane grond in het voorhuis eruit en een nieuwe (de eerste vloer waar de leidingen nog op moeten) erin. Een heel spektakel.

Oké, een klein tipje van dé rompslomp… gedonder over de extra grond met de verkopers, verkopend makelaar en het kadaster, de verkopers die na de overdracht nog ‘even’ 3 weken wilden blijven zitten en uiteindelijk bij de notaris ook nog het nodige gezeik (dit is ècht een heel klein tipje van de sluier). Het gezicht van mijn moeder stond op standje onweer, nee herstel orkaan! Ze heeft, zoals ze het later zei, onder protest getekend. Ze deed het voor ons. Vreselijk 🙁 Eerlijk gezegd, als we dit van tevoren hadden geweten, dan zaten we hier nu niet. Maar ja, dat is de koe in de kont kijken.

Toen konden we beginnen, alles was achter de rug. Overigens stond het huis van mijn ouders toen nog steeds te koop. We konden aan de slag, alleen nog de financiering.

Alle staldeuren bleken zo rot als wat… Zelf alle deuren vernieuwd. De bleek fout, maar het was de eerste, de overige 13 deuren kwamen er wel goed uit 😉

Omdat ik mijn baan bij een van de ministeries in Den Haag had opgezegd en als zzp’er aan de slag ging was het een ramp om een financiering rond te krijgen. Eerst liet onze financiële man het afweten, hij ging ‘ineens’ met pensioen en er volgde radiostilte. Bij elke bank waar we aanklopten kregen we de deksel op onze neus. Uiteindelijk ben ik maar gaan solliciteren. Van uitvaartonderneming tot McDonalds en van IKEA tot groenvoorziening. Maar ook hier volgde hetzelfde als bij de banken ‘nee’. Uiteindelijk kon ik bij een lokale bakker aan de slag als schoonmaakhulp op de zaterdagen. Pittig werk, maar een fijn team van leuke meiden in de winkel.

Het verbouwen lag zowel voor als achter stil. De geldboom of de pot met goud werden maar niet gevonden. Kleine dingetjes werden er gedaan. Zo namen we de moestuin onder handen, vervingen de staldeuren, kapten bomen etc..

Inmiddels zijn we 2 jaar verder en is het, met een nieuwe financieel adviseur eindelijk gelukt om een financiering rond te krijgen. Vandaag is er getekend en kon de kurk knallen.

Tranen van blijdschap, opluchting…

Tegen het eind van september gaat de kap eraf. Dat moet als eerste, er zit asbest onder en dat willen we weg hebben. Dat geeft de mogelijkheid om een dakkapel te plaatsen en dakramen bij het voorhuis. Het merendeel gaan we zelf doen, wel onder begeleiding van onze aannemer. Na de kap gaan we beetje bij beetje naar beneden werken. Een puist werk, want alles moet gedaan worden. Al het sanitair, elektra, isolatie, ramen, beneden de complete vloer eruit, draagmuren slopen/ opschuiven en ga zo maar door. Mijn ouders laten het over aan de aannemer, groot gelijk, zij hebben genoeg geklust en verhuisd in hun leven. Als alles meezit is hun huis straks na 9 jaar ook verkocht… ineens komt alles tegelijk. Bizar! Maar zo ontzettend blij.

Twee jaar geleden zeiden we tegen de aannemer ‘Geld hebben we niet, maar tijd wel’. Oké, er is nu wat financiële ademruimte, maar de tijd is er zeker. Na 13 verhuizingen vind ik het wel welletjes en deze plek is veel te gaaf. Goed werk heeft tijd nodig, we gaan er echt ons droomhuis van maken ♥

Door de achter tuin (oké het weiland van de boer) achter een ballon aan hollen… goud waard.

Een permanent vakantiegevoel op een mooie plek… wie had dat gedacht. Een Brabander en Haagse samen in een boerderij in de Achterhoek, hahaha!

x Mir

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *