Wie had dat ooit gedacht? Ik niet…

Wie had dat ooit gedacht?

Ik niet… ik had nooit gedacht dat ik als Haagse in de Achterhoek zou belanden met een Brabander aan mijn zijde, twee blonde dochters en een halve kinderboerderij.

O trouwens, voordat je verder leest… pak even wat lekkers en een wat te drinken erbij.

Leren was op de middelbare niet mijn ding. Ik kon het wel, maar vond andere dingen veel belangrijker. Zoals rondhangen met klasgenoten en sigaretten roken. Daar begon ik vrij jong mee, ik was 12. En ik startte meteen ‘goed’ met een shagje Javaanse Jongens ¾. Op mijn 24e stopte ik er van de één op de andere dag mee, alles wat ik nog had aan pakjes en aanstekers belandden in de kliko.

Maar goed ik dwaal af, de middelbare school was gewoon niet mijn ding. Met de hakken over de sloot naar de HAVO die ik uiteindelijk niet afmaakte. Ik werkte destijds bij de La Place  als donderdag zaterdag kracht, dat werd een full time baan. Maar zelfs ik zag dat dat niet de toekomst had. Maar wat wilde ik? Ik dacht altijd dat ik juf wilde worden, maar die droom spatte uiteen toen ik van school ging. Er leek mij zo veel leuk… dierenarts, architect, patholoog anatoom en ga zo maar door. Ook niet echt beroepen die ik met mijn opleiding zo kon gaan doen.

Mijn grootvader had bij de Koninklijke Marechaussee gediend. Misschien was dat iets? Maar dan kon de politie ook wel wat zijn. Ik ben met een vriendin naar open dagen van geweest en heb beide aangeschreven. Ik heb ik lot laten beslissen, degene die als eerste reageerde dat zou het worden. De Marechaussee was het snelst… ik kon mezelf in het uniform hijsen.

De Marechaussee duurde uiteindelijk 5 jaar. 2 Opleidingen en twee functies later kwam er een reorganisatie, mijn 5 jaar zat er op, dus ik moest, samen met vele andere collega’s, het veld ruimen. Ontzettend jammer, want het was een geweldige tijd (los van de hindernisbaan en op bivak gaan dan) en ik heb er Edu aan ‘overgehouden’ ♥.

Maar toen… jeetje, dan denk je het gevonden te hebben, moet je weg. Met een omzwerving bij een beveiligingsbedrijf  als security hostess (chique woord voor achter een balie zitten niksen, vreselijk) kwam ik bij een van de ministeries in het Haagse terecht. Administratief/ secretarieel werk. Nog nooit gedaan en daar stond ik in een kantoor met twee uitpuilende kasten en de woorden ‘Regel het’. Ehhh… oké. Nou, dat werden bijna 11 jaren achter mijn toverdoos, zoals ik de pc noemde. Een geweldige afdeling met het liefste collegaatje tegenover me.

Een periode van overspannen zijn zorgde voor een kleine kink in de kabel, een detachering bij het (toen nog) KLPD en na een jaar zat ik weer achter m’n oude vertrouwde toverdoos. Inmiddels was er thuis het een en ander veranderd en was er het verlangen om te verhuizen. We wilden meer rust en ruimte om ons heen. Na 4 lange jaren wachten op die ene koper pakten we onze biezen en verkasten naar onze huidige stek in de Achterhoek.

Tijdens die overspannen periode was ik begonnen met het opknappen van meubels. Ik weet het nog goed mijn eerste meubel, een kastje van de kringloop voor 5 euro. Ik had nog wel een blik verf en knopjes, een zaadje werd geplant. Eerst verkocht ik op Marktplaats onder de naam MaDeLiefste en later in Ruurlo veranderde mijn naam in ByMir.

Daar zaten we dan, in een nog volledig op te knappen boerderij. Edu werkt nog steeds bij de Marechaussee, maar ik was werkloos. Ik heb volgens mij nog nooit zoveel (open)sollicitaties verstuurd. Keer op keer de afwijzing, frustrerend! Je hebt immers ook nog twee dametjes rondlopen en er moet een kachel branden, nog los van de kosten voor de verbouwing. Maar het ergste van het solliciteren vond ik dat er gewoon geen reactie kwam. Echt krekelgeluiden na de zoveelste brief/ mail. Winkels hier in het dorp aangeschreven, bedrijven in de directe omgeving, niks… nakkes… nada. Niet eens een ontvangstbevestiging. Lomp toch?

Dit werd niks, dus ik ging zoeken naar andere mogelijkheden en al snel kwam het idee om ByMir officieel in te schrijven bij de KvK. In de tussentijd had ik niet stilgezeten. Verscheidene cursussen waren gevolgd, al dan niet in relatie tot een eigen toko. Op 13 januari 2016 zette ik mijn handtekening bij de KvK, woohoo! Met mezelf had ik afgesproken om na 3 jaar de balans op te maken en dan verder te kijken hoe het dan verder zou gaan.

Aangezien het geld niet meteen met bakken binnen kwam, bleef ik door zoeken. Ik kon terecht bij de lokale bakker. Bijna twee jaar poetste ik daar, met de grootste lol, de bakkerij op de zaterdagochtend. Toen kwam The Read Shop op mijn pad, mijn huidige werkgever. We maakten voor die tijd geregeld een praatje, zo wist hij ook dat ik nog steeds zoekende was naar een bijverdienste. Mijn kaplaarzen hing ik aan de wilgen en ik stond achter de kassa! Lichtelijk klotsende oksels, want deze dame kan niet rekenen… Hoe hard mam en ik vroeger ook stampten met de tafels, ik ken ze (nog steeds) niet. Laat mij maar los op taal. Maar het lukt me en het is hartstikke leuk in de kantoorboekhandel… nooit gedacht!

De 3 jaar ByMir kwam dichterbij en ik werd door een oud collega van de bakker getipt over een poetsklus bij de lokale pannenkoekenbakker. Super! In een oogwenk was het geregeld en kon ik daar aan de slag. Twee dagen later kreeg ik een berichtje van een moeder van school, dat de schoonheidsspecialiste iemand zocht voor een beweegstudio welke zij had overgenomen. Ja zeg, zal je net zien… zo heb je niks en zo kan je bijna kiezen. Toch gereageerd, kan nooit kwaad toch? Wederom iets waar ik nul ervaring in heb, maar wat scheelt het.

De knoop voor ByMir durfde ik nog niet door te hakken, het bijltje lag nog iets te ver weg.

Het gesprek bij de schoonheidsspecialiste was geweest en helaas kwam ik niet uit de bus als dé kandidate… maar ze had wellicht iets anders voor me, dat hield ze alleen nog even stil. We spraken een week later af. Ondertussen was ik druk aan het bedenken wat dat ‘iets’ zou zijn. Schoonmaakwerkzaamheden? Dan zou ze er niet zo geheimzinnig over doen toch haha.

Ze wilde omdenken, eens niet meiden vanuit de opleiding die dan misschien toch weer afhaakten. Iets waar ze wel eens tegenaan liep. Waarom niet iemand zoeken die bij de salon past en het wellicht iets lijkt om schoonheidsspecialiste te worden. Of ik er wel eens over na had gedacht? Ehhh… ja en nee. Je bezoekt wel eens een salon en het flitst dan door je gedachten, althans bij mij dan hè? Maar zo snel als het in je opkomt zo snel verdwijnt het dan ook weer. Want het doet op dat moment niet aan de orde. Ik had al een baan en nóg een opleiding erbij, etc..

Wat een gaaf aanbod! Eigenlijk wist ik het al tijdens dat gesprek dat ik het wilde doen, ook al had ik wederom nul ervaring/ kennis. We spraken af om later die week weer contact te hebben. Groen licht en ik mocht twee middagen komen proefdraaien. Want het kan mij dan wel zo leuk lijken, voor hetzelfde geld ben ik een beul met mijn handen, of sta ik daar en denk ik ‘wat moet ik hier?’ Niks van dat alles, van beide kanten positief dus we konden elkaar de hand schudden. Dank baar voor deze kans. Ik ga in de leer voor schoonheidsspecialiste! De pannenkoekenbakker was helaas van korte duur, maar ik blijf voorlopig nog wel bij The Read Shop.

Wie had dat ooit gedacht? Ik niet!

De bijl lag dichterbij dan ooit, de klap heb ik inmiddels gegeven en de officiële stopdatum is 13 januari 2019. Het was mooi met ByMir, mooie samenwerkingen, mooie opdrachten, een opleiding tot interieurstylist en hele fijne contacten op social media.

Wie weet wat de toekomst brengt. Ik blijf hobbymatig lekker bezig met interieur & fotografie. De mooiste en grootste klus is ons huis en wie weet kan ik later onze eigen B&B opstarten (én inrichten), want dat blijft een hele mooie droom.

Zeg dus nooit nooit, grijp een kans aan als het goed voelt. Zo kicke dit!

Deze quote is mij op het lijf geschreven, tnx Pippi

x Mir

 

Boerderij * Het verbouwen kan (eindelijk) beginnen

Boerderij… Als westerse had ik nooit gedacht ooit op een boerderij te komen wonen. Laat staan in de Achterhoek. Met enige regelmaat komt de anekdote voorbij over mij en de verhuizing van mijn ouders (en mij) naar Drenthe. Vanuit de randstad naar de boeren, naar de mensen die je niet verstaat, weg van de bewoonde wereld. Let wel… ik was 18, mijn hele jeugd in en om Den Haag gewoond.

De originele blauwdruk van de boerderij. Wij zitten in de voormalige deel. Deze is in het begin van de jaren 80 verbouwd van stal naar woonhuis.

Even voor de duidelijkheid, we kwamen daar niet tussen ‘de boeren’ te wonen, niet in een boerderij en zaten op redelijke afstand van de stad Emmen en het merendeel van de buren kwam ook uit andere delen van het land en was wel te verstaan. De meeste Drenten overigens ook.

De achtergevel, of beter gezegd onze voorkant. De oude staldeur is op een lompe manier dichtgemaakt. Hier komt straks een glazen pui, samen met nog wat aanpassingen.

Maar goed, een boerderij. Nadat Edu en ik elkaar hadden leren kennen, verkering kregen, gingen we samenwonen in het Brabantse dorpje Maren-Kessel… Ik hoor je denken ‘Maren hoe??’ Dat was precies mijn gedachte toen Edu mij vertelde waar hij vandaan kwam haha. Maar we hebben er 2 jaar met plezier gewoond. Toch was er de wens voor mee ruimte, vooral met het oog op de toekomst.

Veel schuren/ stallen bij het huis. Dit is de grootste, de oude koeienstal.

We gingen van een mini bungalow naar een nieuwbouw woning in het Gelderse Culemborg die 3 keer zo groot was. Het idee was om er een paar jaar te wonen en dan weer terug te keren naar Brabant. Dat liep ietsje anders. Uiteindelijk woonden we er 11 jaar, werden Noor en Eva er geboren en trouwden we er.

Een van de vele behangetjes die we tegen kwamen… lekker retro, maar geef mij maar een witte muur 😉

Na de komst van de meiden kwam er een nieuwe ‘kriebel’. De wens voor meer rust en ruimte. In de omgeving van Culemborg was er wel wat, maar schreeuwend duur, dat gold ook voor Brabant. Er werd verder gekeken, maar er waren nog geen concrete plannen.

Een van de vele verrassingen… eentje met een luchtje. Onder de vloer van de voormalige deel bleek nog een mestput te zitten, vol met je weet wel. Het toilet beneden kwam hier op uit. Dat verklaarde de stank.

Tot het idee er kwam om samen met mijn ouders iets te gaan doen. Samen onder 1 dak. Wel gescheiden, ieder zijn eigen ding, maar wel bij elkaar. Ons huis in de verkoop en dat van mijn ouders. Eerst werd er gezocht in Drenthe. Jaja… daar waar ik zo’n afkeer van had 😉

Een van de containers die leeg werd afgeleverd en vol mee terug ging. Allemaal puin en afval uit het voorhuis, het deel van mijn ouders.

Ruim 4 jaar ging er overheen voordat er een koper voor onze deur stond. Een paar dagen voordat Edu uitgezonden zou worden tekenden we het voorlopig koopcontract. Na zijn uitzending zouden we gaan verhuizen. Waar naartoe? Dat wist nog niemand.

In het voorhuis bij mijn ouders op de eerste etage. De vloer bleek het huis te zijn van meneer houtworm en zijn enorme familie. De vloer moest eruit.

Tijdens Edu’s uitzending werd er druk over en weer gemaild met potentiële huizen. Te klein, te duur, niet geschikt voor dubbele bewoning, hoogspanningsmasten, ga zo maar door. Tot Edu vanuit Kosovo ons huidige huis mailde. Mijn ouders zijn eerst gaan kijken. Deze moesten we ook gaan bekijken, was hun advies. Dat kwam mooi uit, want Edu zou op verlof naar Nederland komen. Ook wij waren enthousiast. En nu…

Een andere mestput werd ook gedempt. Groot materieel werd ingeschakeld.

Ik zal jullie de hele rompslomp omtrent de aankoop van dit huis besparen. Laat ik het zo zeggen, op de dag dat er getekend zou worden voor de overdracht had ik het idee dat het niet meer goed zou komen. En ik was niet de enige.

De oude vloer van de begane grond in het voorhuis eruit en een nieuwe (de eerste vloer waar de leidingen nog op moeten) erin. Een heel spektakel.

Oké, een klein tipje van dé rompslomp… gedonder over de extra grond met de verkopers, verkopend makelaar en het kadaster, de verkopers die na de overdracht nog ‘even’ 3 weken wilden blijven zitten en uiteindelijk bij de notaris ook nog het nodige gezeik (dit is ècht een heel klein tipje van de sluier). Het gezicht van mijn moeder stond op standje onweer, nee herstel orkaan! Ze heeft, zoals ze het later zei, onder protest getekend. Ze deed het voor ons. Vreselijk 🙁 Eerlijk gezegd, als we dit van tevoren hadden geweten, dan zaten we hier nu niet. Maar ja, dat is de koe in de kont kijken.

Toen konden we beginnen, alles was achter de rug. Overigens stond het huis van mijn ouders toen nog steeds te koop. We konden aan de slag, alleen nog de financiering.

Alle staldeuren bleken zo rot als wat… Zelf alle deuren vernieuwd. De bleek fout, maar het was de eerste, de overige 13 deuren kwamen er wel goed uit 😉

Omdat ik mijn baan bij een van de ministeries in Den Haag had opgezegd en als zzp’er aan de slag ging was het een ramp om een financiering rond te krijgen. Eerst liet onze financiële man het afweten, hij ging ‘ineens’ met pensioen en er volgde radiostilte. Bij elke bank waar we aanklopten kregen we de deksel op onze neus. Uiteindelijk ben ik maar gaan solliciteren. Van uitvaartonderneming tot McDonalds en van IKEA tot groenvoorziening. Maar ook hier volgde hetzelfde als bij de banken ‘nee’. Uiteindelijk kon ik bij een lokale bakker aan de slag als schoonmaakhulp op de zaterdagen. Pittig werk, maar een fijn team van leuke meiden in de winkel.

Het verbouwen lag zowel voor als achter stil. De geldboom of de pot met goud werden maar niet gevonden. Kleine dingetjes werden er gedaan. Zo namen we de moestuin onder handen, vervingen de staldeuren, kapten bomen etc..

Inmiddels zijn we 2 jaar verder en is het, met een nieuwe financieel adviseur eindelijk gelukt om een financiering rond te krijgen. Vandaag is er getekend en kon de kurk knallen.

Tranen van blijdschap, opluchting…

Tegen het eind van september gaat de kap eraf. Dat moet als eerste, er zit asbest onder en dat willen we weg hebben. Dat geeft de mogelijkheid om een dakkapel te plaatsen en dakramen bij het voorhuis. Het merendeel gaan we zelf doen, wel onder begeleiding van onze aannemer. Na de kap gaan we beetje bij beetje naar beneden werken. Een puist werk, want alles moet gedaan worden. Al het sanitair, elektra, isolatie, ramen, beneden de complete vloer eruit, draagmuren slopen/ opschuiven en ga zo maar door. Mijn ouders laten het over aan de aannemer, groot gelijk, zij hebben genoeg geklust en verhuisd in hun leven. Als alles meezit is hun huis straks na 9 jaar ook verkocht… ineens komt alles tegelijk. Bizar! Maar zo ontzettend blij.

Twee jaar geleden zeiden we tegen de aannemer ‘Geld hebben we niet, maar tijd wel’. Oké, er is nu wat financiële ademruimte, maar de tijd is er zeker. Na 13 verhuizingen vind ik het wel welletjes en deze plek is veel te gaaf. Goed werk heeft tijd nodig, we gaan er echt ons droomhuis van maken ♥

Door de achter tuin (oké het weiland van de boer) achter een ballon aan hollen… goud waard.

Een permanent vakantiegevoel op een mooie plek… wie had dat gedacht. Een Brabander en Haagse samen in een boerderij in de Achterhoek, hahaha!

x Mir

Kasten * Er zijn nieuwe kasten binnen

Er zijn nieuwe kasten binnen gekomen.

Heb je interesse in 1 (of meer) van deze mooie kasten? En heb je een voorkeur voor een kleur, greepje/ knopje voor op een kast? Laat het me weten en dan creëer ik een nieuwe look voor jou.

De prijzen onder de foto’s (incl. BTW) zijn die van de kasten zonder opknapsessie. Je kan de kast dus zo van me overnemen, uiteraard loop ik ze wel voor je na en maak ik ze schoon. Maar je kan de kasten ook opgeknapt en wel, tegen een meerprijs (afhankelijk van wat je wil), van me kopen. De afmetingen staan onder de foto’s (in cm).

De eerste twee kasten kwamen samen binnen, lijken als twee druppels water op elkaar, los van het formaat. En zelfs de sleutels passen op beide sloten. Maar ze zijn natuurlijk ook los van elkaar te koop.

€90,-
(Mooie kast met originele slot & sleutel.
Aan de achterzijde zit een gat, vermoedelijk voor kabels van apparatuur van de vorige eigenaar.) 107 cm b x 39,5 cm d x 71 cm h

De witte kast is verkocht.

€100,-
(Mooie oude kast met originele slot & sleutel, een slagje groter dan de kast hierboven.) 115 cm b x 54 cm d x 88 cm h

Een mooie zware kast. Niet een hele oude kast, maar ook geen bouwpakket van de grote blauw gele woongigant. Te gebruiken als kledingkast of als een pronkstuk in je woonkamer. Er zitten gesloten deuren bij. Dus niet alleen handig voor je servies maar ook voor rondslingerend speelgoed.

€450,-
(Grote degelijke kast uit 1996 (is een vermoeden n.a.v. tekst op de achterzijde). De kast bestaat uit een onder- en bovenstel, grote lades en voldoende legruimte.) 148,5 cm d (kroonlijst 167,5) x 43 cm d (kroonlijst) 53) x 195 cm h

Zit er iets voor je bij wat ik voor jou onder handen mag nemen? Ik hoor het graag en wie weet tot ziens in Ruurlo.

x Mir