De VT Wonen & Designbeurs en de spannende treinreis

Ik moet nog lachen als ik terugdenk aan gisteren. De titel van de blog heeft iets weg van een nieuwe Suske en Wiske strip hahaha. Eindelijk, na een aantal jaren va niet kunnen door allerhande omstandigheden, konden we naar de VT Wonen & Designbeurs. Edu hoef ik niet mee te nemen naar zoiets en nu dat hij zo met zijn rug kwakkelt is dat geslenter al helemaal geen strak plan, Eva bleef ook liever bij papa thuis. Dus Noor en ik bereidden ons voor op een dagje Amsterdam RAI.

Kennen jullie die Ziggo reclame? De buurmannen komen vast te zitten in de tramremise… eindstation ehhh dat wordt lopen. Dat werd het voor ons niet helemaal, maar de terugweg was een erg eh… enerverende trip.

Maar eerst de beurs. Heenweg was top, her en der een overstap, want ga maar eens vanuit de Achterhoek ‘helemaal’naar de grote stad, zoals 1 van de conducteurs onderweg zei. Die man moest eens weten. Heb me vroegâh suf gereisd met de trein vanuit een grote stad.

Noor op de cover van de VT Wonen

Amsterdam RAI, met de mensenmassa liepen we automatisch vanaf het station naar de beurs. Noor keek haar ogen uit ‘is dit nou Amsterdam?’. Eigenlijk wel ja, maar ik neem haar nog wel eens mee naar de stad zelf. Een plattegrond rijker liepen we de eerste hal in. Daar werden we meteen verwend met al het moois van de Flexa stands. Het schattigste kamertje van Marina van Maanen (@veel_woongeluk). Zoveel leuks en moois in zo’n beperkte ruimte, super. Zou bijna zeggen dat er weer wat begint te rammelen, maar nee… blij met onze tiener en bijna tiener 😉

Overal is over nagedacht. Het kindje van Marina en haar vriend krijgt straks het mooiste kamertje van Nederland ♥

Noor koos een mooie Flexa kleurentester uit. De kleur die ik zocht was helaas op, maar dat mocht de pret niet drukken.

Gave wand van IXXI

We hebben onze ogen uitgekeken. Al waren er ook voldoende stands die we aan ons voorbij lieten gaan. We hebben immers net een nieuwe badkamer, de trap hoeft niet gepimpt te worden, er komt een compleet nieuwe en een jacuzzi is leuk, maar we graven straks onze eigen zwemvijver. Kortom er was voor ieder wat wils.

Noor noemde het propjes in de lucht (cultuurbarbaar haha…) ik vond dit werkelijk waar super!
Een driedubbel stapelbed, had er zo in willen duiken
Mooi door eenvoud
Fijne sfeer in het Ariadne at home huis
Mooie banken, heldere prijzen. What you see is what you get bij 4×6 Sofa. Deze houden we zeker in gedachten voor als de verbouwing klaar is en we onze leenbank kunnen teruggeven
Gek op glas en mooie verlichting, perfect gecombineerd door Calex Holland

Bij de stand van HM Home zagen we de door Theo-Bert Pot  (@theobert_pot) gestylde ruimtes, wat heeft die man een mooie kenmerkende stijl!

Mooi kleurgebruik
Hi Theo-Bert!

Na een rondje door de hysterisch drukke shop till you drop hal namen we een heerlijke donut en poké bowl om alles te laten bezinken. Al met al een leuke beurs, maar op de een of andere manier had ik, hadden we, er meer van verwacht. Het stomme is alleen dat ik niet goed kan aangeven wát ik dan miste. Ben wel heel blij dat we er nu ein-de-lijk eens geweest zijn. Kan weer wat afvinken 🙂

En toen de reis terug. Een verkeerde trein, we hadden een misser van 20 minuten die ons uiteindelijk 2 uur kostte… We zaten niet op te letten, nee echt?! En toen stonden we stil. Ik druk in mijn gsm, foto’s bekijken etc. En Noor in haar boek. Ineens kijk op, niks… stil, te stil. Helemaal niemand meer. O, dan moeten we hier er zeker uit, overstappen en klaar. Maar de deuren gingen niet meer open en er was verder niemand meer te zien. Lichte paniek in de ogen van Noor, zelfs een traantje… ook ik kreeg even een spontane opvlieger. Oké koppie erbij Mir. Richting de cabine van de machinist gelopen. Maar nog voordat we daar waren begon de trein plots te rijden!! Een sprintje naar de deur en na wat kloppen (klonk dat kloppen nu hysterisch?) stopte de trein weer. De machinist deed open, ietwat verbaasd keek hij ons aan. Wij lachten, ietwat nerveus gegiechel en ik zei ‘Hi, twee blondjes die niet zaten op te letten.’ Gelukkig kon de beste man er om lachen en hielp ons de trein uit. Daar stonden we dan, op station Almere Oostvaarders… Ehhh. Lang leve de NS reizen app!

Eenmaal weer op het goede spoor hebben we heerlijk in een deuk gelegen om onze fantastische actie en was snapchat een dankbaar medium. De medepassagiers zullen wel gedacht hebben. We probeerden nog stiekem een snapchat foto van de conducteur te maken, dezelfde man als op de heenreis die ons wees op ‘de grote stad’ (hij moest eens weten), maar dat lukte niet.

Waarschijnlijk hadden we er zo uit gezien wanneer we niet meer uit de trein konden komen…

Gelukkig liep alles met een sisser af… hahaha

Een paar ervaringen rijker en moe maar voldaan na een dagje treinen en beurs.

x Mir

 

 

 

 

 

 

 

Spannend * de eerste echte stylingklus

Spannend! En dat is eigenlijk een understatement. Ik kneep hem best toen onze buren vroegen of ik misschien een blik wilde werpen op hun huis/ styling.

De ruimte waar ik als eerste langs kwam, het washok/ de bijkeuken. Geen poespas nodig.

Mijn kamers hebben de ene na de andere metamorfose ondergaan. Ik schoof mijn meubels alle kanten op. Stond wel eens klem en dacht ‘waar ben ik in vredesnaam mee bezig?!!’ Maar als het dan eenmaal naar mijn zin stond was ik blij.

De hal, een prachtige grote en hoge ruimte. Niet te druk qua kleur en functioneel met leuke diy’s.

Met 13 verhuizingen, waarvan 10 met mijn ouders, heb ik heel wat tekeningen gemaakt, plannen uitgewerkt en heel veel geschoven. Maar dat was voor mezelf, dan wel voor mijn ouders of voor de huizen waarin Edu en ik woonden. En nu werd ik gevraagd om het voor iemand anders te doen.

De woonkamer, met prachtige spanten, hoge plafonds en een leuke hoekjes. Knusheid & warmte.

Relatief nieuwe buren, een compleet lege verbouwde boerderij. Geen idee waar ze van houden, wat hun smaak/ stijl is. Ik voelde me even net als een van de stylisten van VT Wonen weer verliefd op je huis. Maar dan met nul ervaring hahaha.

De keuken. Een gezellige plek om te genieten van goed gezelschap.

Een rondje door het prachtig verbouwde pand gelopen, geluisterd en heel veel in mijn hoofd opgeslagen. Even later kroop ik achter de pc om moodboards uit te werken.

De slaapkamer. Een fijne plek om je terug te trekken na een lange dag of om heerlijk uit te slapen na een drukke week.

‘s Avonds rolden de moodboards uit de printer en stopte ik ze in een mapje, samen met een lijst met leuke (web)shops (bekend en onbekend) en de kleuren verf met de merken. Ik was er blij mee… Edu vond het ook mooi. Maar ja, om ons ging het nu even niet. Ik zou het de volgende dag gaan afgeven.

Na school, veilig met de meiden bij me reden we het erf op. Klotsende oksels á gogo. Het moment van de waarheid… spannend!!

Gelukkig werd het mapje met de moodboards doorgebladerd en zag ik geen fronsende wenkbrauwen of vraagtekengezichten. En al gauw de verlossende woorden ‘mooi’ ‘hier kunnen we wat mee’. Een last viel van m’n schouders.

Het kantoor. Niet teveel afleiding, functioneel, maar alles behalve saai.

Alle plaatjes komen van Pinterest, zo blij met dit medium. En samen met de kleuren van Flexa en Pure&Original kwam ik tot deze moodboards. Samen met het feit dat ze geen 2 linkerhanden hebben en niet vies zijn van wat planten heb ik ook wat leuke doe het zelf items en planten erbij gedaan.

Diezelfde avond volgde een berichtje van de buuf, het enthousiasme spatte er vanaf en de verf bleek al besteld te zijn! Te gek. Nog even geduld en ik mag bij ze gaan schuiven. Wat een gaaf gevoel, dat smaakt naar meer.

Benieuwd wat jullie ervan vinden.

x Mir

Mocht je een foto van jezelf herkennen en sta je nog niet genoemd bij de tags? Geef het aan en ik vernoem je erbij.

Kinderkamer * Van blauw naar wit witter witst

De kamer van Noor onderging een metamorfose. Van blauwe tapijttegels (ja daar zijn ze weer!) naar wit underlayment. Van blauw naar wit witter witst ♥

Afgelopen 1 augustus werd Noor 10. 10… Tien!! Een tiener in huis. Wat geef je een meisje die blij is met niks? Ze wil dolgraag een keer kamperen en vissen met Edu, kan geregeld worden. Een paar boeken vond ze ook te gek (zijn inmiddels al uit) en ze wilde sparen voor een binnenhok voor Muis. Die staat al op de deel, gekocht van haar verjaardag geld.

Na het pimpen van Eva’s kamer, vroeg ik Noor of zij haar kamer ook graag anders wilde, qua vloer dan. Het leek haar wel wat. Alleen de gehorigheid vond ze dan wel een dingetje. De vloeren zijn namelijk van hout. Er ligt underlayment, daarbovenop een soort isolatie en dan de beruchte donkerblauwe tapijttegels. Het is al best gehorig. Wanneer de meiden boven een showtje opvoeren lijkt het net of er een kudde wilde olifanten boven rent. We schrokken ons rot toen we hier net woonden, bang dat er eentje door het plafond zou komen 😀

Allemaal leuke dingen, maar het is het net niet.

Wat ze dan erg vond was dat we haar dan kunnen horen. Als in ‘s avonds wanneer ze eigenlijk op bed moet liggen… Ik heb haar gerustgesteld ‘We horen je nu ook al ‘s avonds’ hahaha!

Drukke bedoeling, wel gezellig.

Een mooi moment was daar, een logeerpartij bij oma. De kamer kon op zijn kop. Op naar het wit!

Zus was op inspectie… mooi verschil zonder de tapijttegels.

De tapijttegels vlogen het raam uit gevolgd door de isolatie. Een vieze stofbende, maar het knapte meteen op. Heel even twijfelde ik nog of ik de vloer zo zou laten, maar de randen bij de plinten, waar je kon zien waar de oude vloerbedekking en zo zat, vond ik te lelijk. Dus de emmer met witte verf kwam tevoorschijn.

Heerlijk dat licht! De biedermeier schoof naar de andere kant van de kamer.

De Biedermeier kast bleef onveranderd, maar de ladenkast werd gestript van zijn laag lichtroze (Antoinette van Annie Sloan), het bed kreeg een lik verf (silversand van Abbondanza) en ook het bureautje kreeg een nieuwe jas (zijdeglans zwart op waterbasis van de lokale bouwmarkt). Ook spoot ik nog wat dingen zwart of wit. Dat van de meubels was eigenlijk niet de bedoeling, maar met het leegruimen van haar kamer zag ik hoe ze er aan toe waren en ik kon het niet laten 🙂

Alles weer op zijn plek.

De witte vloer was zo droog, maar de meubels (waaraan ik de dag ervoor al was begonnen) wilde maar niet drogen. Het was zo’n plakkerige dag. Even was ik bang dat ik het niet zou redden tot vandaag, de dag dat we de meiden op gaan halen. Maar gelukkig was het gisteren niet zo klam en kon alles weer op zijn (nieuwe) plek gezet worden.

Het was weer even een klus, vaak denk ik tijdens het verven en schuiven ‘waar ben ik aan begonnen’. Maar zodra ik de veranderingen zie wakkert mijn enthousiasme alleen maar nog meer aan.

De oude houten kist van mijn opa maakte plaats voor een gaaf ‘nieuw’ nachtkastje van BLUFT interieur.

Een lik witte verf, oké ook nog wat grijs en zwart, een paar nieuwe spullen, zoals het nachtkastje van BLUFT interieur, een kleed van H&M homeware en een vlaggenlijn van Liefhuis en je hebt een compleet andere kamer.

Het is misschien gek dat ik dit doe. Vooral met een hele grote verbouwing (lees: alles) in het vooruitzicht. Maar ik heb nu eenmaal slecht zitvlees. En op deze manier kan ik het alvast een beetje maken zoals ik het in mijn hoofd voor me zie. Straks komen er ook witte vloeren op de bovenverdieping, maar dan planken.

Tijd om naar Brabant af te reizen en Noor en Eva op te halen… ik ben benieuwd!

x Mir

Doe het zelf * Van steigerplank tot kapstok

Edu hing zijn jas op aan de kapstok en met dezelfde gang kwam hij weer naar beneden. Samen met nog een paar andere jassen en de haak.

Ik heb nog een poging ondernomen om de haak weer terug te plaatsen. Maar op de één of andere manier had de haak er geen zin meer in. Wat nu? Een kapstok (overvol… hoeveel jassen hebben we in vredesnaam?!) met een haak minder laten hangen, of naar iets anders uitkijken? Het werd het laatste.

Maar dan, iets kopen of maken? De losse haak op de keukentafel zorgde ervoor dat de radertjes in mijn bovenkamer aan het draaien gingen. Ik ging op zoek naar een plank/ planken.

Ver hoefde ik niet te zoeken. De schuren liggen er vol mee. Alleen ik was op zoek naar dé plank.

Planken voor het kippenhok, pallets, planken uit het voorhuis. ‘Hoeveel planken wil je hebben?’ vroeg Edu. ‘Je snapt het niet, ik weet het wanneer ik hem zien.’ antwoorde ik. Dé blik volgde… haha. Kennen jullie die, dé blik? Iets met rollende ogen en je hoort nog net niet ‘Ja, het zal wel.’

Niet veel later was daar het eureka moment. Dé plank was gevonden. Een lange oude steigerplank, bijna 4 meter. Dat was iets teveel van het goede, maar in ieder geval genoeg voor een kapstok. En weet je wat, we doen de oude van de meiden ook weg en maken er ook eentje voor hen. Ook hun collectie jassen dijde uit en het ietwat kinderachtige kapstokje was wel toe aan zijn pensioen.

Nu nog de haken. Waar haal ik zoveel haken vandaan? Ik schroefde de andere haken van de oude kapstok. Toen schoot me te binnen dat er nog een oude kapstok op de deel lag. Ook die werd ontleed. En in een oude kist die ik ooit op een veiling kocht, vond ik nog meer haken. 13 Haken in totaal… toeval 🙂

De haken werden zwart gespoten en konden een plekje krijgen op de planken. Inmiddels waren er twee mooie stukken uit de steigerplank gezaagd en had ik de ergste splinters glad geschuurd. Hij mocht niet te glad worden, een beetje ruw en stoer.

De bovenste is voor de meiden en de onderste voor ons… uiteraard hangen ze in de gang precies andersom 😉

Afgelopen zondag, voordat ik naar de #iglalalentelunch bij @Odyvet ging, kon hij opgehangen worden. Te gek! De hal is dan weliswaar geen porem, maar de kapstok is gaaf (al zeg ik het zelf)!

De goodiebag (www.bluft-interieur.nl) van de lunch bij Odyvet hangt te pronken.

Ik moet alleen nog ffies een keer de schroeven bijtippen met zwarte verf, al valt het amper op wanneer de jassen hangen.

x Mir

Kinderkamer * Van blauwe tapijttegel naar wit underlayment

Ik kreeg de kolder in mijn kop. Alweer? Ja, alweer. Gisteravond kreeg ik een ingeving. Edu zag het al aan mijn gezicht en vroeg ‘Wat wil je nu weer gaan doen?’. Wat kent hij me toch goed 🙂 Ik had het idee opgevat om de kamer van Eva te veranderen en dan met name de vloer, of beter gezegd het underlayment onder de tapijttegels.

In eerste instantie was ik blij met de tapijttegels. Een tijdelijke oplossing tussen de vieze oude vloerbedekking van de vorige bewoners en onze toekomstige vloer, wit en hout. Maar we zijn inmiddels ruim een jaar verder en er is nog altijd geen groen licht voor de verbouwing. Dus de tapijttegels komen mijn neus uit. Niet gek toch?

IMG_20170428_112316_910_1493392873341
Niet mooi toch… dat underlayment is veel beter (ja ik klus op m’n blote voeten, heb zelden sokken aan)

Eigenlijk hoef ik dingen niet echt meer aan hem voor te leggen. Hij is mijn veranderdrang inmiddels gewend. En daarbij is hij erg makkelijk (en een beetje kleurenblind), dus 9 van de 10 keer zegt hij toch wel ja… en die 10e keer ook hahaha.

Aangezien ik morgen moet werken en zondag bij de IG lunch van Odyvet en Stijlhabitat ben, bleef er weinig tijd over voor de verjaardag van Eva… maandag 1 mei.

En stom eigenlijk als je bedenkt dat we helemaal geen plannen hadden voor haar kamer. Het begon allemaal met een bed wat ik voor nop op kon halen via Facebook. Toen gingen de radertjes draaien en van het één kwam het ander.

Het oude Franse spijlenbed kwam op de overloop te staan, net als de rest van haar meubels. Op 1 ding na, de kledingkast, daar moest ik nog ff wat op verzinnen tijdens het verven. Wat een zooi op de overloop… een nieuwe olympische sport was geboren, hinkstapsprong tussen meubels en speelgoed door. Daarna was de vloerbedekking aan de beurt, de tapijttegels vlogen eruit, net als de ondervloer. Ff met de stofzuiger erover en de emmer latex kon erbij komen. Ik had geen zin om met de roller op m’n knieën door de kamer te gaan, dus een bezemsteel bood uitkomst.

De verf was droog (zo goed als) dus het bed kon erin (het kleed is van LaFinesse en ik kocht het bij AtHomeLiving).

Het was een beetje pielen, maar eenmaal bezig kreeg ik de slag te pakken en voor ik het wist was de vloer wit. Wat een verschil (en wat stom dat ik geen voor foto had gemaakt…). De kledingkast heb ik overigens tijdens het verven eerst naar voren geschoven, het deel erachter geverfd en toen dat zo goed als droog was heb ik hem weer op zijn plek gezet. Dikke kans dat er pootafdrukken staan, wanneer ik de boel weer eens ga veranderen, maar dat zie ik dan wel weer 😀

En alles op zijn plek… ik vind het leuk!

Terwijl de vloer droogde kon ik lunchen en na de lunch begon het leukste werk, het inrichten.

De oude kist is nog van mijn opa geweest, uit zijn diensttijd bij de Koninklijke Marechaussee. Nu zit het vol met boeken.

Toen alles weer een plekje had, heb ik Eva geroepen… een tromroffel en tadaa! Ik lette goed op haar snoet, wat vindt ze ervan?? ‘Wat is het anders!'(cliché antwoord bij metamorfoseprogramma’s op tv) en ‘Mama, het is véél groter!’. Ze is blij (joepie… ik ook, extra blij, want ik hoef het niet meer terug te draaien). Ze is alleen even voor het avondeten beneden geweest, voor de rest van de dag is ze in haar ‘nieuwe’ kamer bezig. Missie geslaagd!

Een lekker plekje om te luieren (het poezenkussen is van Ikea en het grote zwarte van de Aldi)
Het oude schoolbureautje. Eerst stond het bij Noor op haar kamer. Een oude emaille emmer doet dienst als prullenbak.
Gek op de opbergzakken van House Doctor.

Ik zit inmiddels weer fris gewassen beneden, mijn witte voetzolen zijn niet meer wit en Edu weet nu eindelijk wat ik nu precies bedoel met dat alles licht en wit moet 😀

x Mir