Wie had dat ooit gedacht? Ik niet…

Wie had dat ooit gedacht?

Ik niet… ik had nooit gedacht dat ik als Haagse in de Achterhoek zou belanden met een Brabander aan mijn zijde, twee blonde dochters en een halve kinderboerderij.

O trouwens, voordat je verder leest… pak even wat lekkers en een wat te drinken erbij.

Leren was op de middelbare niet mijn ding. Ik kon het wel, maar vond andere dingen veel belangrijker. Zoals rondhangen met klasgenoten en sigaretten roken. Daar begon ik vrij jong mee, ik was 12. En ik startte meteen ‘goed’ met een shagje Javaanse Jongens ¾. Op mijn 24e stopte ik er van de één op de andere dag mee, alles wat ik nog had aan pakjes en aanstekers belandden in de kliko.

Maar goed ik dwaal af, de middelbare school was gewoon niet mijn ding. Met de hakken over de sloot naar de HAVO die ik uiteindelijk niet afmaakte. Ik werkte destijds bij de La Place  als donderdag zaterdag kracht, dat werd een full time baan. Maar zelfs ik zag dat dat niet de toekomst had. Maar wat wilde ik? Ik dacht altijd dat ik juf wilde worden, maar die droom spatte uiteen toen ik van school ging. Er leek mij zo veel leuk… dierenarts, architect, patholoog anatoom en ga zo maar door. Ook niet echt beroepen die ik met mijn opleiding zo kon gaan doen.

Mijn grootvader had bij de Koninklijke Marechaussee gediend. Misschien was dat iets? Maar dan kon de politie ook wel wat zijn. Ik ben met een vriendin naar open dagen van geweest en heb beide aangeschreven. Ik heb ik lot laten beslissen, degene die als eerste reageerde dat zou het worden. De Marechaussee was het snelst… ik kon mezelf in het uniform hijsen.

De Marechaussee duurde uiteindelijk 5 jaar. 2 Opleidingen en twee functies later kwam er een reorganisatie, mijn 5 jaar zat er op, dus ik moest, samen met vele andere collega’s, het veld ruimen. Ontzettend jammer, want het was een geweldige tijd (los van de hindernisbaan en op bivak gaan dan) en ik heb er Edu aan ‘overgehouden’ ♥.

Maar toen… jeetje, dan denk je het gevonden te hebben, moet je weg. Met een omzwerving bij een beveiligingsbedrijf  als security hostess (chique woord voor achter een balie zitten niksen, vreselijk) kwam ik bij een van de ministeries in het Haagse terecht. Administratief/ secretarieel werk. Nog nooit gedaan en daar stond ik in een kantoor met twee uitpuilende kasten en de woorden ‘Regel het’. Ehhh… oké. Nou, dat werden bijna 11 jaren achter mijn toverdoos, zoals ik de pc noemde. Een geweldige afdeling met het liefste collegaatje tegenover me.

Een periode van overspannen zijn zorgde voor een kleine kink in de kabel, een detachering bij het (toen nog) KLPD en na een jaar zat ik weer achter m’n oude vertrouwde toverdoos. Inmiddels was er thuis het een en ander veranderd en was er het verlangen om te verhuizen. We wilden meer rust en ruimte om ons heen. Na 4 lange jaren wachten op die ene koper pakten we onze biezen en verkasten naar onze huidige stek in de Achterhoek.

Tijdens die overspannen periode was ik begonnen met het opknappen van meubels. Ik weet het nog goed mijn eerste meubel, een kastje van de kringloop voor 5 euro. Ik had nog wel een blik verf en knopjes, een zaadje werd geplant. Eerst verkocht ik op Marktplaats onder de naam MaDeLiefste en later in Ruurlo veranderde mijn naam in ByMir.

Daar zaten we dan, in een nog volledig op te knappen boerderij. Edu werkt nog steeds bij de Marechaussee, maar ik was werkloos. Ik heb volgens mij nog nooit zoveel (open)sollicitaties verstuurd. Keer op keer de afwijzing, frustrerend! Je hebt immers ook nog twee dametjes rondlopen en er moet een kachel branden, nog los van de kosten voor de verbouwing. Maar het ergste van het solliciteren vond ik dat er gewoon geen reactie kwam. Echt krekelgeluiden na de zoveelste brief/ mail. Winkels hier in het dorp aangeschreven, bedrijven in de directe omgeving, niks… nakkes… nada. Niet eens een ontvangstbevestiging. Lomp toch?

Dit werd niks, dus ik ging zoeken naar andere mogelijkheden en al snel kwam het idee om ByMir officieel in te schrijven bij de KvK. In de tussentijd had ik niet stilgezeten. Verscheidene cursussen waren gevolgd, al dan niet in relatie tot een eigen toko. Op 13 januari 2016 zette ik mijn handtekening bij de KvK, woohoo! Met mezelf had ik afgesproken om na 3 jaar de balans op te maken en dan verder te kijken hoe het dan verder zou gaan.

Aangezien het geld niet meteen met bakken binnen kwam, bleef ik door zoeken. Ik kon terecht bij de lokale bakker. Bijna twee jaar poetste ik daar, met de grootste lol, de bakkerij op de zaterdagochtend. Toen kwam The Read Shop op mijn pad, mijn huidige werkgever. We maakten voor die tijd geregeld een praatje, zo wist hij ook dat ik nog steeds zoekende was naar een bijverdienste. Mijn kaplaarzen hing ik aan de wilgen en ik stond achter de kassa! Lichtelijk klotsende oksels, want deze dame kan niet rekenen… Hoe hard mam en ik vroeger ook stampten met de tafels, ik ken ze (nog steeds) niet. Laat mij maar los op taal. Maar het lukt me en het is hartstikke leuk in de kantoorboekhandel… nooit gedacht!

De 3 jaar ByMir kwam dichterbij en ik werd door een oud collega van de bakker getipt over een poetsklus bij de lokale pannenkoekenbakker. Super! In een oogwenk was het geregeld en kon ik daar aan de slag. Twee dagen later kreeg ik een berichtje van een moeder van school, dat de schoonheidsspecialiste iemand zocht voor een beweegstudio welke zij had overgenomen. Ja zeg, zal je net zien… zo heb je niks en zo kan je bijna kiezen. Toch gereageerd, kan nooit kwaad toch? Wederom iets waar ik nul ervaring in heb, maar wat scheelt het.

De knoop voor ByMir durfde ik nog niet door te hakken, het bijltje lag nog iets te ver weg.

Het gesprek bij de schoonheidsspecialiste was geweest en helaas kwam ik niet uit de bus als dé kandidate… maar ze had wellicht iets anders voor me, dat hield ze alleen nog even stil. We spraken een week later af. Ondertussen was ik druk aan het bedenken wat dat ‘iets’ zou zijn. Schoonmaakwerkzaamheden? Dan zou ze er niet zo geheimzinnig over doen toch haha.

Ze wilde omdenken, eens niet meiden vanuit de opleiding die dan misschien toch weer afhaakten. Iets waar ze wel eens tegenaan liep. Waarom niet iemand zoeken die bij de salon past en het wellicht iets lijkt om schoonheidsspecialiste te worden. Of ik er wel eens over na had gedacht? Ehhh… ja en nee. Je bezoekt wel eens een salon en het flitst dan door je gedachten, althans bij mij dan hè? Maar zo snel als het in je opkomt zo snel verdwijnt het dan ook weer. Want het doet op dat moment niet aan de orde. Ik had al een baan en nóg een opleiding erbij, etc..

Wat een gaaf aanbod! Eigenlijk wist ik het al tijdens dat gesprek dat ik het wilde doen, ook al had ik wederom nul ervaring/ kennis. We spraken af om later die week weer contact te hebben. Groen licht en ik mocht twee middagen komen proefdraaien. Want het kan mij dan wel zo leuk lijken, voor hetzelfde geld ben ik een beul met mijn handen, of sta ik daar en denk ik ‘wat moet ik hier?’ Niks van dat alles, van beide kanten positief dus we konden elkaar de hand schudden. Dank baar voor deze kans. Ik ga in de leer voor schoonheidsspecialiste! De pannenkoekenbakker was helaas van korte duur, maar ik blijf voorlopig nog wel bij The Read Shop.

Wie had dat ooit gedacht? Ik niet!

De bijl lag dichterbij dan ooit, de klap heb ik inmiddels gegeven en de officiële stopdatum is 13 januari 2019. Het was mooi met ByMir, mooie samenwerkingen, mooie opdrachten, een opleiding tot interieurstylist en hele fijne contacten op social media.

Wie weet wat de toekomst brengt. Ik blijf hobbymatig lekker bezig met interieur & fotografie. De mooiste en grootste klus is ons huis en wie weet kan ik later onze eigen B&B opstarten (én inrichten), want dat blijft een hele mooie droom.

Zeg dus nooit nooit, grijp een kans aan als het goed voelt. Zo kicke dit!

Deze quote is mij op het lijf geschreven, tnx Pippi

x Mir