Verbouwingsperikelen * Van 50 tinten bruin naar fris wit

Driewerf hoera, ontkurk de champagne, draai de kranen open… de badkamer is klaar!!

Op 20 april van dit jaar maakte ik de laatste foto van de badkamer. De dakkapel zat er toen al op. Maar verder nog in de originele staat. De welbekende 50 tinten bruin. Twee dagen hierna gingen we los met de sloophamers.

22 oktober 2015, de eerste foto van de badkamer na de koop van het huis
Al een heel verschil met de dakkapel… maar nog steeds bruin

In eerste instantie zouden we de badkamer verbouwen en gebruik maken van de oude/ originele ruimte. Alles was inmiddels besteld bij de badkamerboer en we konden aan de slag. Maar nog voordat de eerste tegel sneuvelde veranderde de plannen. Edu had een schets gemaakt van een nieuwe mogelijkheid. De ruimte naast de badkamer, het oude hok waar de cv ketel hing, kon erbij getrokken worden, of ik dat zag zitten.  Eh ja! Te gek.

Dit was het cv hok, zoals we het noemden

Het cv hok was een vreemde kamer (dat waren we inmiddels gewend, vreemde ruimtes). Donker, muffig en een ongelijke vloer. Een soort splitlevel kamer.  Waarom daar destijds voor gekozen was… goede vraag.

We waren het er al over eens dat het toilet uit de badkamer zou verdwijnen en deze zou in het cv hok komen. Met de deur naar de overloop. Maar verder zou die kamer een soort voorraadkamer worden. Alle handdoeken en toiletartikelen en dergelijke. Gedoemd om een een volgestouwd hok te worden, deur dicht en je ziet er niks van.

Dus het idee om die ruimte bij de rest van de badkamer te trekken was top! De douche konden we op die manier vergroten en de wasbak zou in de tweede ruimte erbij komen. Het idee om een oude werkbank als wastafelmeubel te gebruiken was geboren. Dat had in de originele plannen nooit gekund.

De tegels vlogen eraf
De oude gebinten werden gestut voor het maken van de nieuwe doorgang
De oude ingang dicht en de nieuwe doorgang was gerealiseerd
Het nieuwe toilet en de nieuwe doorgang naar de badkamer, voorheen het cv hok
Straks lekker warme voetjes

Er werd gesloopt, gebroken, gestut, gemetseld, lateien werden op hun nieuwe plek gelegd, de emmers met de nieuwe vloer werden naar boven gesleept en er werden voorbereidingen getroffen voor het opbouwen. Wat een proces! Soms vervloek je het, maar dat ben je eigenlijk gauw vergeten. De bouwstofzuiger werd uit het stof getrokken en aan het einde van een dag klussen werd er met een tevreden en trotse blik gekeken naar het resultaat van een dag zwoegen en stofhappen.

Elke stap werd gevierd, er werd geproost op de doorbraak, de nieuwe vloer, het bad wat eindelijk op zijn nieuwe plek stond, tegels die bleven zitten, eindelijk weer een plafond, strak gestucte wanden en het feit dat het er weer galmde 🙂

Ze blijven zitten…
Woohoo! Het bad
Er is weer een plafond

Een klus, een project. Alles in de vrije tijd. Als het maar even kon, dan waren we in de badkamer bezig. Edu voor het grovere werk en ik voor de details en de catering. Hulde voor Edu, veel klussen had hij nog niet eerder gedaan, maar hij flikte het elke keer weer. Met hulp van tips van vaklui en internet heeft hij onze badkamer omgetoverd tot een

We maakten in de tussentijd dankbaar gebruik van de douche in de keet achter de koeienstal. Zo fijn dat we die destijds op de kop hebben getikt en hebben gepimpt. Een knalgroene unit, ooit van een aannemer geweest. Nu een lichte ruime keet met een slaapkamer, douchecabine, toilet en woonkamer met keukenblokje. Een soort campinggevoel om met je schone spullen die kant op te lopen. Wel eerst de vraag ‘Is de keet al open?’ want anders kon je weer terug. Maar man wat hebben we geboft met het weer en we zijn ook precies op tijd klaar. Om nu met je spulletjes door deze woei te lopen… nee liever niet.

De oude gebinten/ balken die (deels) tevoorschijn kwamen wilden we niet weer verstoppen. Veel te mooi hout, het mag gezien worden.

En nu, na bijna 5 maanden, is het klaar. De beige bruine tegeltjes maakten plaats voor grote mat witte tegels, grote grijze tegels en een witte laminaat vloer. De douchebak werd een grote inloopdouche met een vloer van kiezelstenen & en een glazen wand en het (grotere) bad kreeg een plekje onder het raam. De oude beige wasbak werd ingeruild voor een grote strakke witte variant met twee kranen. Niet tegen de muur, zoals in de eerste plannen, maar op een oude werkbank die we via Marktplaats op de kop tikten. Leuk detail, hij komt uit Den Haag! Leuk toeval toch?

De rest van de styling mocht ik op me nemen, daar wil Edu zich niet al teveel mee bemoeien (dikke yass voor mij ;)). Misschien komt het omdat hij een beetje kleurendoof is, dat gecombineerd met het feit dat hij enorm makkelijk is, zorgde ervoor dat ik mijn ding kon doen. Het stomme is, dan ben je sylist in spé, heb je al wat leuke klussen gehad, maar je eigen stek is dan verrekte lastig.

Dit was dat oude muffe cv hok met de ongelijke vloer… vooral de nadruk op was! Bamboe tray, Madam Stoltz, At Home Living)
File bij de wasbak? Dan ga je toch lekker op de kist zitten? En in die kist zit alle voorraad qua shampoos en dergelijke, 2 in 1 (Oude legerkist, kussen van de Action, waxinelichthouder en opbergmand van Affari of Sweden & Grafitgrå, Hej Living)

 

Dit uitzicht, hou ervan (Kandelaar lid, House Doctor, At Home Living)
Onze trots, ons wastafelbeubel
Deze had ik al ruim een jaar in huis, eindelijk kon hij uitgepakt worden! (Kleed van HK Living, De dames van Rusticus Styling)
Een blik in de oude badkamer, nu een heerlijke ruimte met een soort spa gevoel (saillant detail, ben nog nooit in een spa geweest)

De eerste baddersessies zijn geweest. Wat een heerlijkheid! In het oude bad, in de oude situatie heb ik nooit gebadderd. Edu en de meiden wel. Mij stond het op de een of andere manier tegen. Ik ga een inhaalslag maken denk ik…

Het eerste project is klaar, een vinkje bij de badkamer, op naar het volgende project.

Liefs,

Mir xAt

 

 

Verbouwingsperikelen * De eerste etage

De eerste etage, waar alle slaapkamers, de badkamer en nog twee andere kamers zich bevinden. De slaapkamers en badkamer zijn de meest normale ruimtes van deze verdieping. De logeerkamer en het cv hok zijn raar. Echt waar, ze zijn raar!

In het voorhuis, het deel van mijn ouders hebben we al eens opgekeken van onlogische (in onze ogen) ruimtes/ creaties. Maar daar konden ze in het achterste gedeelte ook wat van. Alsof ze aan iets hadden gesnuffeld voordat ze de ruimtes gingen indelen. ‘De slaapkamers doen we gewoon en de badkamer ook, maar laten we er voor de lol 2 hele gekke kamertjes bij maken.’ Ik hoor het ze bijna zeggen haha.

De ruimte waar de cv ketel hangt is gek vanwege het hoogteverschil. Een soort mini splitlevel woning in een kamertje gepropt. In het begin moesten we echt uitkijken dat we onze nek niet braken wanneer we iets in het kamertje moesten leggen. Voor ons was het een soort dumphok geworden. Alle feestdagen stonden er en we hadden er twee rekken met onze kleding staan. Later is het nog even een soort speelruimte geworden voor de meiden. Gezellig tussen de bakken met Pasen, Sinterklaas en Kerst bij elkaar.

Inmiddels is de ruimte leeg. Underlayment vloeren, een trapje en een deel van de oude gebinten is alles wat er overblijft. Een deel van deze ruimte wordt straks het 2e toilet. Die verhuist van de badkamer naar daar.

Een muf hok… bij het leeghalen kwam de geur die er hing toen we het net hadden gekocht weer terug.

Gek hok hè? Als je dit zo ziet… Alles is houtje touwtje vastgemaakt. Net of ze 4 dozen met verschillende schroeven hadden, deze door elkaar husselden en elke keer met de ogen dicht een schroef pakten.

Pas op dat je niet valt…

Laat ik het maar niet over het gekke trapje hebben. Die verdwijnt en de vloer wordt gelijk getrokken. Een stuk van de dakkapel zal voor meer licht en ruimte zorgen. En straks komt hier het beddengoed, de handdoeken, enz., enz. te liggen.

Dan de andere gekke ruimte. De logeerkamer. De ruimte is in principe niet verkeerd. Een soort pijpenla, maar zo op het eerste gezicht niks mis mee. Tot je beseft dat er achter 1 van de muren nog een puist aan ruimte zit… loze ruimte, waar sinds de jaren 80 niks meer mee is gedaan.

Links de muur van de overloop, achter de muur van de achtergevel, rechts de muur waar achter niks zit… niks, nakkes, nada.

Waarom hebben ze dat zo gedaan? Goede vraag. Misschien wilden ze een smalle kamer, hadden ze niet meer nodig. Scheelt weer schoonmaken zou je denken.

Een piepklein raampje… zo jammer, want daardoor wordt het een donker smal hok in plaats van een gezellige logeerkamer.

Ook hier niet veel licht. Een klein raam met een soort tunneltje. Hieraan kan je al een beetje zien hoeveel ruimte er achter de muur schuil gaat.

Er paste een twijfelaar in en dan hield het wel zo’n beetje op. Tegen de achterwand stond nog een door de vorige eigenaars zelf gefabriceerde kast. Hij was handig, want ik kon er heel veel in kwijt, maar daar was het dan wel mee gezegd 😉

Aan de andere kant van de muur van de logeerkamer.

Hierboven kan je goed zien wat voor ruimte er nog achter zit. Ik sta ik op de vliering boven het laatste stukje van de voormalige deel/ stal. Het tunneltje naar het raampje is hier ook goed te zien. Handig zo’n zoldertje (ook al stootten we er ons hoofd geregeld tegen), maar de logeerkamer zou zo mooi en ruim kunnen zijn. Gelukkig komt daar binnenkomt verandering in. Ook hier zal een groot deel van de dakkapel voor meer licht en lucht zorgen. De vloer wordt doorgetrokken tot aan de kap. Het gebint zal dan weer mooi zichtbaar zijn.

Sorry overigens voor de slechte foto’s. Maar het licht is zo beperkt, nu nog eens extra doordat er zeilen over het dak liggen. Sommige kamers lijken in brand te staan en in andere waan je je in een soort greenroom.

Hebben of hadden jullie vreemde ruimtes in huis?

x Mir

Verbouwingsperikelen * De badkamer

De badkamer… eentje uit de jaren 80. Nu is er natuurlijk niks mis met de jaren 80, het is mijn bouwjaar 😉 maar op de 50 tinten bruin ben ik best uitgekeken. Al kan het natuurlijk altijd erger. Zo begrepen we van de aannemer dat zij laatst in een huis waren met een groen/ oranje badkamer. Wat een giller!

Aangezien de financiering op zich liet wachten deden we het ermee. Oké het is niet moeders mooiste, maar het werkt. We kunnen er ons ding doen en daar gaat het in het beginsel om. Het hoeft niet meteen een toonzaal te zijn.

Een van de eerste foto’s van de badkamer net na de koop van het huis… mooi bruin hè? En zien jullie het schoonmetselwerk op de overloop, nóg mooier haha.

Maar goed, de financiering is rond dus we kunnen aan de slag. Volgend weekend gaan de pannen van het dak en in de week erna zal het asbest gesaneerd worden. Daarna neemt de aannemer de kap onder handen. Bij pap en mam komen er dakramen in. De oude van ons worden vervangen en aan de kant van de badkamer komt een dakkapel. Betekent dus ook dat de badkamer op de schop gaat. YES!

Het begon allemaal al best wel echt te voelen. Het ‘knijp me’ gevoel begint langzaam weg te ebben. Maar toen we afgelopen week in een showroom naar spullen voor in de badkamer en de rest van het sanitair stonden te kijken, kreeg ik een beetje een ‘help’ gevoel.

Met een merkstift hebben we de douche uitgezet. Leuk om op de vloer te tekenen… hij gaat er toch uit 🙂

Leuk al die plaatjes in je hoofd, waar je al 2 jaar naar uitkijkt. Maar nu moeten de plaatjes uitgewerkt worden. Vind ik die stijl en kleur ook wel echt mooi? Vind Edu het ook nog wel mooi? Hij is op zich een hele makkelijke man (driewerf hoera voor de makkelijke man!), maar ook hij drukt zijn stempel op zaken. Logisch, dit is niet iets voor een paar jaar om vervolgens weer te verkassen. Hier willen we echt grijs en gerimpeld worden en een rollator race houden.

Dus… een badkamer. Wat een keuze. De een nog lelijker dan de ander. Maar ook hele mooie dingen. Eerst neusden we zelf een beetje rond, maar al gauw liepen we met een dame van de badkamer zaak rond.

Ook op de muur een streepje. De bruine stortbak verdwijnt straks 🙂

Alles wat er nu in zit komt weer terug, op 1 ding na, het toilet. Nu hoor ik je denken ‘waar moet je dan ‘je ding’ doen?’. Het toilet gaat weg uit de badkamer, maar komt terug elders op de verdieping. Wel zo fijn een apart toilet. Al is het maar omdat er, wanneer er gebadderd wordt, de meiden de vreemde neiging hebben om ‘gezellig’ een nummer 2 te komen doen terwijl je ligt chillen in je lavendelsopje.

Het bad moest een grote zijn. Edu is immers bijna 2 meter en wurmt zich nu al bijna 2 jaar in een ieniemini bad. De douche moest groot en ruim zijn. En aangezien de badkamer niet een balzaal is, komt er een glazen wand. Hoe lichter hoe beter. En de wasbak wordt er eentje met 2 kranen. O en er komt een design radiator.

Riverstone pebble wit van pebble-shop.nl

De tegels waren snel gevonden. Ik had alles het liefste wit witter witst gehad. Maar dat vond Edu te klinisch. Dus een grote grijze vloertegel, grote witte (mat, geen glimmer de glim) wandtegels en in de douche komen kiezels. Die hadden ze daar niet, dus bestelden we een proefmatje via Pebble-shop. Handig dat je zo’n matje thuis kan bekijken.

Afgelopen vrijdag ontvingen we de offerte. Met enige spanning openden we de envelop. Waar ik de hoofdprijs verwachtte viel het reuze mee. Super! We moeten nu alleen nog een keertje langs om de kiezels naast de vloer-/ wandtegels te houden, om te kijken of het een match (made in heaven) is.

De bouwtekening van Hogeweg-sanitair BV in Goor.

Heel gek, ik kan me altijd heel goed een voorstelling maken van iets. Maar nu we de tekening hebben, alles uitgezocht hebben en zelfs al iets tastbaars in huis hebben, ben ik ff m’n mojo kwijt. Stond gisteren in de badkamer echt moeite te doen om het voor me te zien. Komt vast goed.

Eerst het dak eraf, kom maar op!

x Mir

Boerderij * Het verbouwen kan (eindelijk) beginnen

Boerderij… Als westerse had ik nooit gedacht ooit op een boerderij te komen wonen. Laat staan in de Achterhoek. Met enige regelmaat komt de anekdote voorbij over mij en de verhuizing van mijn ouders (en mij) naar Drenthe. Vanuit de randstad naar de boeren, naar de mensen die je niet verstaat, weg van de bewoonde wereld. Let wel… ik was 18, mijn hele jeugd in en om Den Haag gewoond.

De originele blauwdruk van de boerderij. Wij zitten in de voormalige deel. Deze is in het begin van de jaren 80 verbouwd van stal naar woonhuis.

Even voor de duidelijkheid, we kwamen daar niet tussen ‘de boeren’ te wonen, niet in een boerderij en zaten op redelijke afstand van de stad Emmen en het merendeel van de buren kwam ook uit andere delen van het land en was wel te verstaan. De meeste Drenten overigens ook.

De achtergevel, of beter gezegd onze voorkant. De oude staldeur is op een lompe manier dichtgemaakt. Hier komt straks een glazen pui, samen met nog wat aanpassingen.

Maar goed, een boerderij. Nadat Edu en ik elkaar hadden leren kennen, verkering kregen, gingen we samenwonen in het Brabantse dorpje Maren-Kessel… Ik hoor je denken ‘Maren hoe??’ Dat was precies mijn gedachte toen Edu mij vertelde waar hij vandaan kwam haha. Maar we hebben er 2 jaar met plezier gewoond. Toch was er de wens voor mee ruimte, vooral met het oog op de toekomst.

Veel schuren/ stallen bij het huis. Dit is de grootste, de oude koeienstal.

We gingen van een mini bungalow naar een nieuwbouw woning in het Gelderse Culemborg die 3 keer zo groot was. Het idee was om er een paar jaar te wonen en dan weer terug te keren naar Brabant. Dat liep ietsje anders. Uiteindelijk woonden we er 11 jaar, werden Noor en Eva er geboren en trouwden we er.

Een van de vele behangetjes die we tegen kwamen… lekker retro, maar geef mij maar een witte muur 😉

Na de komst van de meiden kwam er een nieuwe ‘kriebel’. De wens voor meer rust en ruimte. In de omgeving van Culemborg was er wel wat, maar schreeuwend duur, dat gold ook voor Brabant. Er werd verder gekeken, maar er waren nog geen concrete plannen.

Een van de vele verrassingen… eentje met een luchtje. Onder de vloer van de voormalige deel bleek nog een mestput te zitten, vol met je weet wel. Het toilet beneden kwam hier op uit. Dat verklaarde de stank.

Tot het idee er kwam om samen met mijn ouders iets te gaan doen. Samen onder 1 dak. Wel gescheiden, ieder zijn eigen ding, maar wel bij elkaar. Ons huis in de verkoop en dat van mijn ouders. Eerst werd er gezocht in Drenthe. Jaja… daar waar ik zo’n afkeer van had 😉

Een van de containers die leeg werd afgeleverd en vol mee terug ging. Allemaal puin en afval uit het voorhuis, het deel van mijn ouders.

Ruim 4 jaar ging er overheen voordat er een koper voor onze deur stond. Een paar dagen voordat Edu uitgezonden zou worden tekenden we het voorlopig koopcontract. Na zijn uitzending zouden we gaan verhuizen. Waar naartoe? Dat wist nog niemand.

In het voorhuis bij mijn ouders op de eerste etage. De vloer bleek het huis te zijn van meneer houtworm en zijn enorme familie. De vloer moest eruit.

Tijdens Edu’s uitzending werd er druk over en weer gemaild met potentiële huizen. Te klein, te duur, niet geschikt voor dubbele bewoning, hoogspanningsmasten, ga zo maar door. Tot Edu vanuit Kosovo ons huidige huis mailde. Mijn ouders zijn eerst gaan kijken. Deze moesten we ook gaan bekijken, was hun advies. Dat kwam mooi uit, want Edu zou op verlof naar Nederland komen. Ook wij waren enthousiast. En nu…

Een andere mestput werd ook gedempt. Groot materieel werd ingeschakeld.

Ik zal jullie de hele rompslomp omtrent de aankoop van dit huis besparen. Laat ik het zo zeggen, op de dag dat er getekend zou worden voor de overdracht had ik het idee dat het niet meer goed zou komen. En ik was niet de enige.

De oude vloer van de begane grond in het voorhuis eruit en een nieuwe (de eerste vloer waar de leidingen nog op moeten) erin. Een heel spektakel.

Oké, een klein tipje van dé rompslomp… gedonder over de extra grond met de verkopers, verkopend makelaar en het kadaster, de verkopers die na de overdracht nog ‘even’ 3 weken wilden blijven zitten en uiteindelijk bij de notaris ook nog het nodige gezeik (dit is ècht een heel klein tipje van de sluier). Het gezicht van mijn moeder stond op standje onweer, nee herstel orkaan! Ze heeft, zoals ze het later zei, onder protest getekend. Ze deed het voor ons. Vreselijk 🙁 Eerlijk gezegd, als we dit van tevoren hadden geweten, dan zaten we hier nu niet. Maar ja, dat is de koe in de kont kijken.

Toen konden we beginnen, alles was achter de rug. Overigens stond het huis van mijn ouders toen nog steeds te koop. We konden aan de slag, alleen nog de financiering.

Alle staldeuren bleken zo rot als wat… Zelf alle deuren vernieuwd. De bleek fout, maar het was de eerste, de overige 13 deuren kwamen er wel goed uit 😉

Omdat ik mijn baan bij een van de ministeries in Den Haag had opgezegd en als zzp’er aan de slag ging was het een ramp om een financiering rond te krijgen. Eerst liet onze financiële man het afweten, hij ging ‘ineens’ met pensioen en er volgde radiostilte. Bij elke bank waar we aanklopten kregen we de deksel op onze neus. Uiteindelijk ben ik maar gaan solliciteren. Van uitvaartonderneming tot McDonalds en van IKEA tot groenvoorziening. Maar ook hier volgde hetzelfde als bij de banken ‘nee’. Uiteindelijk kon ik bij een lokale bakker aan de slag als schoonmaakhulp op de zaterdagen. Pittig werk, maar een fijn team van leuke meiden in de winkel.

Het verbouwen lag zowel voor als achter stil. De geldboom of de pot met goud werden maar niet gevonden. Kleine dingetjes werden er gedaan. Zo namen we de moestuin onder handen, vervingen de staldeuren, kapten bomen etc..

Inmiddels zijn we 2 jaar verder en is het, met een nieuwe financieel adviseur eindelijk gelukt om een financiering rond te krijgen. Vandaag is er getekend en kon de kurk knallen.

Tranen van blijdschap, opluchting…

Tegen het eind van september gaat de kap eraf. Dat moet als eerste, er zit asbest onder en dat willen we weg hebben. Dat geeft de mogelijkheid om een dakkapel te plaatsen en dakramen bij het voorhuis. Het merendeel gaan we zelf doen, wel onder begeleiding van onze aannemer. Na de kap gaan we beetje bij beetje naar beneden werken. Een puist werk, want alles moet gedaan worden. Al het sanitair, elektra, isolatie, ramen, beneden de complete vloer eruit, draagmuren slopen/ opschuiven en ga zo maar door. Mijn ouders laten het over aan de aannemer, groot gelijk, zij hebben genoeg geklust en verhuisd in hun leven. Als alles meezit is hun huis straks na 9 jaar ook verkocht… ineens komt alles tegelijk. Bizar! Maar zo ontzettend blij.

Twee jaar geleden zeiden we tegen de aannemer ‘Geld hebben we niet, maar tijd wel’. Oké, er is nu wat financiële ademruimte, maar de tijd is er zeker. Na 13 verhuizingen vind ik het wel welletjes en deze plek is veel te gaaf. Goed werk heeft tijd nodig, we gaan er echt ons droomhuis van maken ♥

Door de achter tuin (oké het weiland van de boer) achter een ballon aan hollen… goud waard.

Een permanent vakantiegevoel op een mooie plek… wie had dat gedacht. Een Brabander en Haagse samen in een boerderij in de Achterhoek, hahaha!

x Mir